Sommige liederen blijven je bij, hoe vaak je ze ook hoort. Het repertoire van Ramses Shaffy en Liesbeth List zit vol van zulke nummers. In het nieuwe theaterconcert Laat me brengen vocalisten Pim Muda en Sabine Krol die muziek opnieuw tot leven, begeleid door een live orkest inclusief strijkersensemble. Wat maakt deze liederen zo bijzonder om te zingen? De vocalisten vertellen over de zeggingskracht van Shaffy en List en de manier waarop hun muziek vandaag nog steeds raakt.

Wat maakt de muziek van Ramses Shaffy en Liesbeth List, zoveel jaren later, nog altijd zo bijzonder? Voor Pim Muda en Sabine Krol zit het in de enorme zeggingskracht van de liederen. Shaffy zong over vrijheid, liefde, verlangen en verdriet alsof alles op het spel stond. Rauwe emotie en levenslust gingen bij hem hand in hand.

Liesbeth List bracht daar een heel andere kracht tegenover. Waar Shaffy uitbundig en ongeremd kon zijn, was List verfijnd en geconcentreerd. Ze kon met een kleine nuance of een enkele zin een enorme emotionele lading oproepen. Juist dat contrast maakte hun samenwerking zo bijzonder.

Die tegenstelling vormt ook een belangrijk onderdeel van Laat me. De voorstelling wil niet alleen de bekende liederen opnieuw laten horen, maar vooral laten voelen waarom ze nog steeds raken. Nummers als Laat me, Pastorale en Zing, vecht, huil, bid, lach gaan over thema’s die van alle tijden zijn.

“De kracht van Shaffy is dat hij nergens bang voor leek,” vertelt Pim. “Hij gaf zich volledig over aan een lied. Dat probeer ik ook te benaderen: niet hem nadoen, maar ontdekken wat zijn muziek vandaag met mij doet.”

Voor Sabine zit de magie van Liesbeth List juist in haar manier van vertellen. “Ze hoefde nooit groot uit te pakken om je te raken. Er zit ontzettend veel kracht in haar beheersing. Dat maakt haar zo bijzonder.”

In de samenzang komen die twee werelden opnieuw bij elkaar. Zoals Shaffy en List elkaar ooit aanvulden, zoeken ook Pim en Sabine naar die spanning tussen uitbundigheid en verstilling, tussen storm en stilte.

Want uiteindelijk is dat misschien wel de grootste kracht van hun repertoire: de liederen gaan niet over een bepaalde tijd, maar over mensen. Over loslaten en vasthouden, over vrijheid en verlangen. En precies daarom klinken ze vandaag nog steeds alsof ze voor ons geschreven zijn.